vrijdag 21 juli 2017

Roest, recycling en een rat





Mijn nieuwste ratje is gemaakt van met roest bedrukt en geverfd linnen. Voor mijn poppen gebruik ik meestal deze fijne, dicht geweven stof. Soms vind ik bij de kringloop linnen kleding in mijn favoriete kwaliteit, die ik thuis uit elkaar haal, verf en bedruk. De aardige mevrouw achter de kassa volgt mijn handelingen met lichte bezorgdheid. Zij begrijpt niet helemaal, wat haar kleine, tengere klant met de ruime, extra lange, vintage broek van plan is. Niet eens gepast ook! 

Meine neueste Ratte habe ich aus mit Rost gefärbtem und bedrucktem Leinen gemacht. Meine Puppen mache ich meistens aus diesem feinen, fest gewebten Stoff. Manchmal finde ich Leinensachen in dieser tollen Qualität im Secondhandladen. Zuhause trenne ich dann alles auf und färbe und bedrucke das Gewebe. Die nette Frau an der Kasse beobachtet mein Vorgehen mit leichter Skepsis. Anscheinend begreift sie nicht, was ihre kleine, zierliche Kundin mit der weiten, extra langen Hose anfangen will. Und nicht mal wenigstens anprobiert! 

dinsdag 27 juni 2017

Hals über Kopf!



Deze keer heb ik alleen bladeren van de pruikenboom gebruikt om de zijde te bedrukken, omdat ik het effect van de herhaling uiteindelijk mooier en subtieler vind. Ik ben beslist geen expert op het gebied van ecoprinten, veel prints worden te donker of blijven te licht. Eigenlijk doe ik maar wat, gebaseerd op onkunde en een behoorlijke portie ongeduld. Ik koester een diep respect voor de mensen die hun opgerolde bundels dagen- en soms wekenlang laten rusten. Zelf hang ik vanaf de eerste seconde argwanend met mijn hoofd boven de stoompan, kijk steeds naar de klok, houd mij niet aan de geplande tijd, haal het werk naar hooguit één uur kooktijd uit de pan, om zo snel mogelijk mijn vingers te branden aan het nog gloeiend hete goedje. 

Diesmal habe ich die Seide ausschliesslich mit Blättern vom Perückenbaum bedruckt, weil ich den Wiederholungseffekt doch schöner und subtiler finde. Ich bin wirklich kein Experte was ecoprinten betrifft, viele Drucke werden zu dunkel oder bleiben zu hell. Eigentlich arbeite ich ziemlich instinktiv und vor allem voller Ungeduld. Ich habe grossen Respekt vor denen, die ihre aufgerollten Bündel tage- und sogar wochenlang ruhen lassen. Selbst begutachte ich argwöhnisch ab der ersten Sekunde die Vorgänge im Topf, schaue dauernd auf die Uhr, halte mich jedoch nicht an die geplante Kochzeit, erlöse die Arbeit nach höchstens einer Stunde aus dem Wasser und verbrenne mir so schnell wie möglich die Finger an dem noch völlig heissen Zeug.

dinsdag 20 juni 2017

Ingewikkeld





Een paar dagen geleden heb ik een linnen tuniek met planten uit de tuin geprint en geverfd. Omdat het letterlijk ingewikkeld is, om een groot kledingstuk mooi te bedrukken, heb ik er behoorlijk lang over nagedacht hoe ik het zou doen. Eigenlijk heb je meer dan maar één paar handen nodig. Ik vreesde, dat de varens niet voldoende kleur op de stof achter zouden laten. Op zijde geven varens prachtige, lichtgroene prints, nu is er ook op het linnen een groene tint achtergebleven. Ik had dit bijzondere stuk graag zelf gehouden, maar het is veel te groot voor een kleine vrouw als ik. Tot het verkocht is kan ik het gelukkig nog af en toe bewonderen.

Vor ein paar Tagen habe ich eine Tunika aus Leinen mit Pflanzen aus meinem Garten bedruckt und gefärbt. Es ist schon schwierig, ein grosses Kleidungsstück schön zu bedrucken, deshalb habe ich ziemlich lange darüber nachgedacht wie ich das schaffen kann. Eigentlich würden zwei paar Hände ganz gut gelegen kommen. Ich hatte grosse Zweifel, ob die Farne genügend Farbe auf dem Stoff hinterlassen würden. Auf Seide geben Farne wunderschöne, hellgrüne Abdrücke, jetzt sind auch auch dem Leinenstoff grüne Farbtöne zu sehen. Ich hätte dieses besondere Teil gerne selbst behalten, aber es ist viel zu gross für eine kleine Frau wie mich. Bis es vekauft ist, kann ich es jedenfalls noch ab und zu bewundern.

maandag 12 juni 2017

Where the heart is...








 (foto nr.3 gemaakt door Janneke Slump)

Gisteren heb ik, samen met drie andere vrouwen, door een prachtig gebied gewandeld, dat op loopafstand van mijn huis ligt. We konden vertrekken vanuit de achtertuin. Het was mijn eerste, langere wandeling sinds ik uit Zuid-Duitsland terug ben. Wat mijn jongste dochter Irthe laatst zei , klopt: Je bent thuis waar mensen zijn, die van je houden! En dat kan overal zijn.

Gestern bin ich, gemeinsam mit drei anderen Frauen, durch ein schönes Gebiet gewandert, welches beinahe vor meiner Haustür liegt. Wir konnten vom Garten aus starten. Es war meine erste, längere Wanderung seit ich aus Süddeutschland zurück bin. Was meine jüngste Tochter Irthe kürzlich sagte, stimmt: Du bist dort zuhause, wo es Menschen gibt, die dich lieben. Das kann überall sein.

dinsdag 6 juni 2017

"Vladimir"






Alleen is maar alleen. Met z'n tweeën is alles toch veel leuker?
.
Allein sein ist nicht schön. Zu zweit schaut alles besser aus!

dinsdag 23 mei 2017

Ratjetoe


                "Anastasiya"
               

Ik heb een nieuw ratje gemaakt. Zij heet Anastasiya. Wat ik toch ineens met ratten heb? Het linnen is bedrukt met planten uit mijn tuin en stamt van een oude positiejurk van mijn dochter, het rokje is gemaakt van fijn, oud kant van de kringloop winkel.
q
Ich habe eine neue Ratte gemacht. Sie heisst Anastasiya. Wieso ich wohl plötzlich so eine Vorleibe für Ratten habe? Das Leinen ist mit Pflanzen aus meinem Garten bedruckt und stammt von einem alten Umstandskleid meiner Tochter, das Röckchen ist aus zarter, alter Spitze vom Secondhandladen. 

vrijdag 19 mei 2017

Niet zomaar thuis





Sinds de dood van mijn vader veertien jaar geleden ben ik niet meer "thuis" geweest. Het leven is vol verrassingen, waarnaar je soms zelf op zoek moet gaan. De intense beleving van het landschap en de natuur van mijn kindertijd trof mij tijdens het wandelen als een mokerslag. Waar hoor ik thuis? Ik zal er nooit achter komen.
q
Seit dem Tod meines Vaters vor vierzehn Jahren war ich nicht mehr "zuhause". Das Leben ist voller Überraschungen, nach denen man sich manchmal selbst auf die Suche machen muss. Wieder von der Landschaft und Natur aus meiner Kinderzeit umgeben zu sein, traf mich beim wandern wie ein Hammerschlag. Wohin gehöre ich? Ich werde es niemals wissen.